Reportage Joke Knoop Ellas In Marbella

'Het is even wennen aan de zoencultuur'

Van links naar rechts Helen Gerlach, Lony Olfers, Chérie Cohen, Yvonne Opdorp, Marianne de Wit en Claudia Orly.


Aan de Costa del Sol wonen naar schatting 40.000 Nederlanders.

Nederlandse ondernemingen springen daar op in. Zo ook de vrouwen van het netwerk Ellas in Marbella e.o.

Door Joke Knoop (tekst en foto's)

"Overal waar geld is, zijn wij.
De woorden zijn van Marianne de Wit, private banker van de ABN-Amro. De Wit houdt kantoor in Puerto Banús, pal naast het jetset-oord Marbella. „De Costa del Sol is een van onze groeimarkten.Hier zijn Nederlanders met een tweede huis, mensen met geld, hier is onze markt.’’

Ze zegt het op het terras van zo'n fraai tweede huis. Het is van Jef Marijnen en Chérie Cohen. Cohen maakte in Tilburg deel uit van het vrouwennetwerk Hera. Een ander lid van Hera, Jacqueline van der Veen, zette het vrouwennetwerk aan de Costa del Sol op: Ellas, Spaans voor Zij. „Een netwerk en een vlechtwerk. Geen theekransje’’, benadrukt bestuurdslid Cohen.

Ellas is in trek. Het maximum van 25 leden is bijna bereikt. De huidige 23 leden zijn vrouwen in managementfuncties of vrouwen die een bedrijf of een eigen praktijk hebben. Ze ontmoeten elkaar een keer per maand, bespreken thema's, ze ondersteunen elkaar en spelen als het kan elkaar de bal toe.

Tijdens de lunch gaan regelmatig mobieltjes af, regelt Claudia Orly een golftripje voor een ander lid en wordt Marianne de Wit telefonisch bijgepraat over de veranderingen bij de bank. „Ik merk hier niets van de kredietcrisis, behalve binnen de eigen organisatie. Eigenlijk zouden we deze
week Fortis heten, maar nu ben ik staatsambtenaar.’’

Onderwerp van gesprek zijn de voetangels en klemmen voor vrouwelijke
ondernemers in Spanje. Hebben ze last van macho-gedrag, worden ze voor vol aangezien? ,,Je moet hier als vrouw kloten hebben’’, stelt Helen Gerlach die samen met haar (Nederlandse)
man grote parasols verkoopt aan de horeca. Marianne de Wit vindt het frappant dat er zoveel Spaanse vrouwen aan de top zitten en dat vijftig procent van de openbare bestuurders
vrouw is: „In Spanje zijn de vrouwen geëmancipeerder dan in Nederland.’’

Claudia Orly nuanceert: „Je bent hier als vrouw óf thuis of fulltime aan het werk en dan word je voor vol aangezien. Een middenweg, bijvoorbeeld part-time werken, kan niet. Op de school van mijn kinderen, toch een particuliere Spaanse school, ben ik de enige moeder die werkt.’’

Orly werkte voorheen als manager bij een luxe golf-resort. Haar wens voor een part-time dienstverband van 80 procent werd niet ingewilligd. Ze organiseert nu thuis golf- en sportreizen
voor individuen en groepen. Spanjaarden, zo is de ervaring van de zakenvrouwen, zijn hiërarchisch ingesteld. Ze zijn status gericht en nemen iedere topfunctionaris serieus: man én
vrouw.

Dat weet ook Yvonne Opdorp, marketing en art-director en mede-eigenaar van een groothandeld in woonaccessoires uit China. De spullen gaat de hele wereld over. Hun vakantiewoning is hun hoofdverblijf geworden hoewel het hoofdkantoor van de onderneming
in Nederlands is gevestigd. Ze heeft twee kinderen die naar een Spaanse particuliere school gaan. „Ik hoop dat mijn kinderen hier hun roots krijgen. Ik geloof niet in een zwervend bestaan.’’
Dat brengt het gesprek op inburgeren. Eenieder spreekt goed Spaans toch hebben ze weinig Spaanse vrienden en vriendinnen, op Claudia Orly na die met een Spanjaard is getrouwd.
Maar ook haar kinderen worden nauwelijks gevraagd bij een ander te spelen: „Wij leren de Spanjaarden wat gastvrijheid is.’’

Lony Olfers, galeriehoudster in Marbella, nodigde haar buren meerdere malen uit, maar kreeg nooit een tegenuitnodiging. „Het is een gezin van een Spaanse vrouw en een Nederlandse
man. Ik heb hem gevraagd waar dat aan ligt. Het antwoord? De Spanjaarden hebben het te druk met de eigen familie. Vooral de zondagse lunch met de familie gaat voor.’’

Lony Olfers is in Spanje begonnen omdat ze wilde breken met haar bestaan in Amsterdam. Ze was bestuurder van een kappersorganisatie, had een galerie in de Jordaan. Ze houdt van oude romantische kunst en moest hier ontdekken dat er veel minder kunstliefhebbers zijn. „Het culturele leven is zoveel minder. Ik heb me moeten aanpassen en dat deed best zeer.’’ Olfers heeft contacten met galeriehouders in Vught en Oisterwijk. Volgend jaar organiseert zij Marbella sculptuur, in navolging van het evenement in Oisterwijk.

Het netwerk Ellas betekent veel voor deze vrouwen. Natuurlijk hebben ze een vriendenkring, maar het nadeel van een internationale vriendenkring is, dat je nooit weet of ze blijven. „In
een half jaar tijd zijn drie vriendinnen vertrokken’’, verzucht Claudia Orly.

Ze hebben moeten wennen in Spanje. Hard werken maar ook even tussendoor naar het strand. En zoenen, veel zoenen. Marianne de Wit: „Mijn eerste vergadering in Spanje zal ik nooit vergeten. Allemaal mannen, ik was de enige vrouw. Iedereen zoende me, ik wist niet hoe ik het had. Nu weet ik dat iedereen de ander zoent.’’ De Ellas-vrouwen zijn het eens: daar
hebben ze erg aan moeten wennen.

Lunchtijd bij gastvrouw Chérie Cohen is voorbij, de vrouwen moeten weer aan de slag. Ze nemen afscheid en dan blijkt hoe zij zich de Spaanse omgangsvormen hebben eigen gemaakt:
ook zij zoenen iedereen. ,,Dat zijn we nu eenmaal gewend.’’

Gepubliceerd in 'de Ondernemer', uitgave van het Brabants Dagblad, 7 november 2008.