Tekstbureau Westpoint

Nieuw boek Joke Knoop Tekstbureau Westpoint

2011-11-22T00:05:00.001-08:00

Over vader en zoon

Jacques De Leeuw

Van krantenjongen tot gelauwerd mediamagnaat

Foto: Joke Knoop en Ilse Hunink met Jacques de Leeuw

Zaterdag 19 november is Het leven is een carrousel verschenen. Het is een boek dat op bijzondere wijze leven en werken belicht van twee ondernemers: vader Huub (1907-1989) en zoon Jacques de Leeuw (Tilburg, 1933). Schrijfster is Joke Knoop, journaliste van het Brabants Dagblad.

Jacques de Leeuw is oprichter en momenteel actief als voorzitter van de Raad van Commissarissen van Audax in Gilze, een concern dat zich richt op het uitgeven, importeren, verspreiden en verkopen van printmedia en aanverwante producten. Wekelijks brengt het bedrijf meer dan drie miljoen tijdschriften en kranten naar ruim 11.000 verkooppunten in Nederland en België en haalt de retouren op. Het had eind 2010 een omzet van bijna 400 miljoen euro met een personeelsbestand van 1.120 fte’s. Jacques de Leeuw is ook de grote man achter de Stichting Jacques de Leeuw, een fonds voor goede doelen.

Het boek beschrijft niet alleen hoe Jacques de Leeuw zich heeft ontpopt van vaders loopjongen en startend ondernemer met vijfhonderd gulden tot een geslaagd ondernemer. Maar ook hoe vader en zoon elkaars concurrenten zijn geweest, in elkaars vaarwater hebben gezeten en hoe tussen de twee soms een bijna mythologische machtsstrijd heeft gewoed. Joke Knoop kon die emoties van vader Huub de Leeuw in zijn eigen woorden weergeven dankzij diens dagboek. Van 1945 tot 1983 noteerde hij zijn waarnemingen, gevoelens en twijfels in een dagboek. Daarbij haalt hij soms bitter en onverhuld uit naar zijn zoon Jacques, van wie hij te weinig erkenning ervaart. De zoon heeft in een serie interviews met de schrijfster niet alleen over de ups en downs van zijn leven gesproken, maar ook gereageerd op de emoties en uitvallen én complimenten van zijn vader. Die concurrentieslag tussen vader en zoon én het evenzeer samen optrekken tegen iedere vijand van buiten, maken het boek tot een bijzonder document. De levens van de twee ondernemers zijn ineen gevlochten, zoals ze dat ook in de harde werkelijkheid waren.

Vader Huub (l) en Jacques de Leeuw.

De titel van het boek is ontleend aan een zegswijze van vader De Leeuw. Zoals de paardjes in een carrousel soms omhoog en soms omlaag gaan, zo zit ook het leven vol onverwachte hoogte- en dieptepunten.

Titel: Het leven is een carrousel

Schrijfster: Joke Knoop
Uitgever: Uitgeverij De Vrijbuiter
Druk: Drukkerij Gianotten Tilburg
Vormgeving: Ilse Hunink
Eindredactie: Arnold Verplancke
ISBN: 978-90-378-2947-1
Aantal pagina’s: 168 geïllustreerd
Prijs: € 12.50
Te bestellen: www.ako.nl
http://www.ako.nl/product/9789037829471/het-leven-is-een-carrousel-joke-knoop/
Oplage: 1e druk 2000 (nov 2011)
2e druk 1500 (nov 2011)

Van Joke knoop verschenen eerder o.m.:
- Buiten de orde. Bekende Tilburgers in het klooster over liefde, leven en leidraad (Tilburg, 2000),
- Hasseltse Kapel. Tilburgs springlevende Mariamonument (Tilburg, 2010),
- MST het kloppende hart van Tilburg (Tilburg, 2011).
Het eerste boek in co-productie met Anita de Haas, de laatste twee met Arnold Verplancke.

Nieuw boek Tekstbureau Westpoint

2011-07-20T10:10:00.000-07:00

Jubileumboek 100 jaar Remmers Bouwgroep

In zijn korte bestaan heeft Tekstbureau Westpoint voor een derde boek gezorgd.

De eerste twee verschenen in 2010, over de Hasseltse Kapel en het Missionair Service Centrum in Tilburg. Ze werden ontworpen en geheel verzorgd door Joke Knoop en Arnold Verplancke van Tekstbureau Westpoint.

Het derde boek gaat over de honderdjarige geschiedenis van de Tilburgse Bouwgroep Remmers.

Concept en organisatie van dit boek zijn van de onlangs overleden Willem Besters. Tekstbureau Westpoint heeft hiervoor de teksten geschreven.

Het is een groot en zeer fraai ontworpen jubileumboek geworden van tachtig pagina’s.
Later dit jaar verschijnen er nog twee boeken waaraan Joke Knoop en haar Tekstbureau Westpoint onmisbare bijdragen hebben geleverd.

MST het kloppende hart

2010-12-17T03:06:00.000-08:00

Nieuwe boek

officieel gepresenteerd

Het nieuwe boek dat Tekstbureau Westpoint heeft gemaakt, MST het kloppende hart van Tilburg, is donderdagavond 16 december officieel gepresenteerd op het Gala van de Gastvrijheid.
Onder leiding van Ralf Bodelier vertelden drie betrokkenen over het werk van het Missionair Servicecentrum Tilburg.

V.l.n..r. Anton van Opdorp (voorzitter), Joke Knoop (een van de twee schrijvers) en Rob van der Zwan (directeur). Daarna overhandigde Anton van Opdorp het eerste exemplaar aan de burgemeester van Tilburg, de heer Peter Noordanus, ‘een Roomse jongen uit de Randstad’, zoals hij zichzelf omschreef.

Noordanus toonde in zijn toespraak een warm hart voor MST te mee te dragen en liet zich als eerste ‘vriend van MST’ officieel noteren.
Het boek is te koop bij de betere boekhandel in Tilburg.

Nieuw boek over MST

2010-12-01T10:04:00.000-08:00

Presentatie donderdag 16 december

op Het Gala van de Gastvrijheid

MST het kloppende hart van Tilburg. Zo heet het nieuwe boek dat donderdagavond 16 december officieel wordt aangeboden aan Tilburgs burgemeester P.Noordanus. Dat gebeurt tijdens Het Gala van de Gastvrijheid, dat mede het startschot geeft voor de nieuwe stichting Vrienden van het MST.

Het boek is gewijd aan het Missionair Servicecentrum Tilburg dat twintig jaar geleden is opgezet en dat nu een onmisbare rol vervult in de stad. Het staat open voor iedereen die er komt, met grote problemen of kleine vragen. Of het nu nieuwkomers zijn die Nederlands willen leren, mensen die computerles nodig hebben, of vluchtelingen met tragische ervaringen. De hulpverleners zijn meestal vrijwilligers en in meerdere gevallen mannen of vrouwen die eerst als hulpvrager zijn binnen gekomen.

Het MST is gevestigd in het Huis van de Wereld aan de Spoorlaan en vroeger in het grote Missiehuis aan de Bredaseweg. Het is oorspronkelijk opgezet door twee missiecongregaties maar wordt al lang professioneel geleid en bevolkt door vrijwilligers van allerlei pluimage; allen met het hart op de goede plaats.

Het nieuwe boek is geschreven door de journalisten Joke Knoop en Arnold Verplancke en van foto’s voorzien door Joep Eijkens. De vormgeving is van Ilse Hunink.
Joke Knoop en Arnold Verplancke

De presentatie van het boek gebeurt tijdens het gala in het Factorium (Koningsplein 11A, maar met de ingang aan de Bisschop Zwijsenstraat) van 20-21.30 uur. De avond wordt geleid door gastheer Ralf Bodelier, met muzikale bijdragen. Vanaf 21.30 uur, tijdens het meer informele gedeelte, hoopt de nieuwe stichting Vrienden van het MST de nodige donateurs kunnen inschrijven. Want goed werk verdient steun en kan die in deze tijden ook niet meer missen. De toegangsprijs voor het gala bedraagt (voor niet-genodigden) € 50, inclusief het boek.

Het nieuwe boek is een uitgave van MST, kost in de boekwinkel € 19,50
(ISBN 978-90-9025620-7) en laat alle belangstellenden en toekomstige donateurs zien wat MST is en doet in Tilburg. De commissaris van de koningin, Wim van de Donk, formuleert er zijn mening in over de relatie tussen overheid en initiatieven met een religieuze oorsprong en bezieling.

Joke Knoop auteur

2010-03-26T13:29:00.000-07:00

Boek Hasseltse Kapel
feestelijk gepresenteerd

Het nieuwe boek over de Hasseltse Kapel is afgelopen donderdag feestelijk gepresenteerd tijdens een officiële bijeenkomst in de eeuwenoude kapel.
In aanwezigheid van de bisschop van Den Bosch, mgr. A. Hurkmans, zijn de eerste twee exemplaren overhandigd aan de vertegenwoordigers van de gemeentelijke en de kerkelijke overheid in Tilburg. Jan Timmermans, voorzitter van de vriendenstichting van de kapel, overhandigde zijn eerste boek aan de deken van Tilburg, Jeroen Miltenburg. De voorzitter van de stichting tot beheer van de kapel, Arnold Verplancke, gaf zijn eerste exemplaar aan loco-burgemeester Jan Hamming.
Tijdens de korte plechtigheid werd het woord gevoerd door o.a. Joke Knoop, journalist en schrijfster van het boek en door prof. dr. Erik Borgman, hoogleraar aan de faculteit geesteswetenschappen in Tilburg. Beiden roemden de open en toegankelijke sfeer van de kapel, ontvankelijk als een maagd, aldus de heer Borgman. Hij wist de begrippen maagdelijkheid en moederschap een diepere en bredere lading te geven.
Het prachtig uitgevoerde boek heet ‘Hasseltse Kapel Tilburgs springlevende Mariamonument’ en is te koop in de boekhandel voor € 19,50 (ISBN 978-90-815045-1-5) en in de meimaand ook bij de kapel.

Foto: Een onderonsje na de uitreiking van de eerste exemplaren: van links naar rechts Gerard Steijns, oud-stadsarchivaris en bestuurslid van de kapel, Joke Knoop, schrijfster van het boek en Jeroen Miltenburg, deken van Tilburg.

Nieuw boek van Tekstbureau Westpoint

2010-02-19T03:22:00.001-08:00

Hasseltse Kapel
Tilburgs springlevende Mariamonument

Eind maart verschijnt een nieuw boek over de Hasseltse Kapel, Tilburgs oudste monument. Het is in opdracht van de Stichting Vrienden van de Hasseltse Kapel geschreven en geproduceerd door Tekstbureau Westpoint van Joke Knoop en Arnold Verplancke.
Het boek heet ‘Hasseltse Kapel, Tilburgs springlevende Mariamonument’ en telt 128 pagina’s full color met veel foto’s, zowel uit het Regionaal Archief Tilburg als van de jonge Nijmeegse fotografe Anoek Bleumer.
Het boek is gedrukt door Drukkerij Gianotten. De eerste exemplaren worden feestelijk gepresenteerd op donderdag 25 maart, waarna het ook in de boekhandel te koop is voor € 19,50.
ISBN 978-90-815045-1-5.

Vrouwen in bestuur moskee:

2009-09-21T09:07:00.000-07:00

‘We wisten niet dat het bijzonder was’

Door Agnes de Goede en Joke Knoop

(voor het Brabants Dagblad van 17 januari 2009)

De Turkse moskee heeft sinds kort twee vrouwelijke bestuursleden. De vrouwen willen vooral maatschappelijke thema’s aansnijden.

De twee nieuwe vrouwelijke bestuursleden poseren trots in de Suleymaniye moskee. Hun trots geldt de fraaie moskee, niet zozeer hun uitverkiezing als bestuurslid. “Pas door de reacties van buiten wisten we dat het bijzonder was. Daar hadden we helemaal niet bij stilgestaan”, zegt Naciye Tuglaci-Baytemir (28). Haar medebestuurslid Hilal Nerminer-Altin (31) knikt instemmend. Nadat hun uitverkiezing in het Brabants Dagblad had gestaan, werden ze tot hun verbazing gefeliciteerd. Ook in de eigen gemeenschap waren de reacties positief. “We hadden wat tegengeluiden verwacht, maar die hebben we helemaal niet gehoord. De reacties waren geweldig, zo spontaan. Ook de oude mannen feliciteerden ons, ze omhelsden ons. En we hebben de indruk dat er meer oudere vrouwen naar de moskee zijn gekomen.”

De Turkse moskee is een van de weinigen in Nederland met vrouwelijke bestuursleden, In Brabant is de moskee de enige. Voor de moskeegangers zijn de gezichten van de twee vrouwen vertrouwd. Ze doen veel vrijwilligerwerk voor met name jongeren en vrouwen. De moskee is immers niet alleen een gebedshuis. Er is een flink aantal lokalen voor andere activiteiten. Hilal en Naciye willen in hun bestuurswerk vooral het accent leggen op maatschappelijke problemen. Hun achtergrond helpt daarbij: Naciye is bedrijfsjuriste en Hilal is onderwijzeres aan een basisschool.
Beiden hebben bestuurservaring. Hilal richtte in haar vorige woonplaats Den Bosch met succes een Turkse meisjesgroep op en was actief binnen de PvdA. Bovendien was haar vader lange jaren voorzitter van de moskee in Den Bosch. Hij heeft haar erop gewezen dat je deze functie er niet even bij doet. En dat het besturen van een grote moskee ook grote verantwoordelijkheden met zich meebrengt.
Naciye zat twee jaar in het participatieteam, waarin zij de gemeente Tilburg adviseerde over allochtone vrouwen. Ze is actief bij de Nieuwe Brabantse Academici (waar 90 procent een niet-Nederlandse afkomst heeft). Beiden zijn getrouwd, hebben geen kinderen. Hun mannen zijn actief als vrijwilliger in de moskee.

Zij zijn gewend het voortouw te nemen. Was het moskeebestuur op zoek naar types zoals zij? Hilal: ‘Ik denk het wel.” Naciye vult aan: “Je moet je mening durven zeggen. Het zijn bij de vergadering meestal mannen (het nieuwe bestuur telt negen mannen en deze twee vrouwen). Wij kunnen een bijdrage leveren en we durven het ook.” Zijn ze voorbeeldvrouwen? “Of je wilt of niet, de omgeving ziet ons als voorbeeld”, aldus Naciye.

Het moskeebestuur heeft, net als een kerkbestuur, geen bemoeienis met de religie. Het is vooral organisatorisch werk, niet betaald en veel tijd vergend. Toch rijst de vraag of de vrouwen zich zien als intermediair tussen de islam en de Nederlandse samenleving.
Hilal: ”Ik doe dit werk als mens. Ik zie mezelf als mens. Ik vind geloof heel belangrijk voor mezelf, maar niet zozeer om het uit te dragen. Het geloof geeft me houvast, het is een leidraad en het is een persoonlijke zaak. Het laat me stil staan bij mezelf, wat heb ik vandaag bereikt. Dat is niet specifiek voor de islam.” Hilal is vertrouwd met het katholieke geloof. Ze heeft de katholieke pabo gedaan, werkt op een katholieke basisschool en zit daar in de werkgroep catechese. “Daar is de school heel trots op.”
Naciye bezocht twee jaar geleden de kerstnachtmis en vond het prachtig. “Voor mij zijn God en Allah één. Ja, ik ben absoluut gelovig. Geloof is van mij persoonlijk. Ik hoef dat niet naar buiten uit te dragen door bijvoorbeeld mijn kleding. Ik draag bewust geen hoofddoek, maar de ander is daar vrij in. Ik wil mensen in hun waarde laten.”
Wat vinden jullie van een boerka of een niqaab?
Naciye: “Absoluut onnodig. Gezichtsbedekking gaat te ver, daarmee sluit je je af voor je omgeving. De vrouwen van de profeet Mohammed waren juist erg vrij. Je presentatie is geen bijdrage aan het geloof. Ik wil een gezicht zien, ik wil communiceren. Hier komen nooit vrouwen in een boerka.”

Als wordt gezegd dat de islam vrouwonvriendelijk is, wat antwoord je dan?
Naciye: “Dan geef ik mezelf als voorbeeld. Ik heb aan de universiteit gestudeerd, ik heb een goede baan. Ik loop niet een paar passen achter mijn man. Dat heeft ook niets met de islam te maken, dat is cultuur bepaald.”
Hilal is het daar mee eens. Ze werkt op een ‘witte’ school in de Reeshof en merkt dat ouders het bijzonder vinden dat zij een ander beeld geeft van de islam.

Toch erft de vrouw in het islamitisch recht minder en telt haar stem minder zwaar dan die van de man.
Hilal: “Je moet dat in de context van de tijd plaatsen. In de tijd van Mohammed (zevende eeuw) telden vrouwen helemaal niet mee. Toen was het een vooruitgang dat er erfrecht voor vrouwen was. We leven in het nu en in Nederland en moeten ons aanpassen aan de wetten van hier. De stem van de vrouw die minder telt? Voor mij staat vrouwelijk voor emotioneel en mannelijk voor rationeel. Bij beslissingen mag emotie nooit de doorslag geven.”

Dat is puur interpretatie.
Hilal: “De Koran bestaat uit figuurlijk taalgebruik. Je moet zelf onderzoeken en niet klakkeloos overnemen. Moslims leven niet allemaal op dezelfde manier. Je moet het woord van God vertalen naar het nu. De Koran is de basis. Als iemand zegt dat volgens de islam homo's slecht zijn, dan zal ik hem daarop aanspreken. De Koran is een leidraad voor vreedzaam leven."

Willen jullie meer vrouwen naar de moskee trekken?
Beiden: “Ze komen al. Meer vrouwen in bestuursfuncties? We hopen van wel. Nu ze zien dat het dichtbij, in Brabant, goed gaat, zullen meer vrouwen de stap maken.”

Hoe doen de Tilburgse Turken het?
Hilal: “In heel Nederland doen ze het goed. We hebben Albayrak, er zijn Tweede Kamerleden met een Turkse achtergrond. De werkloosheid onder jongeren is klein: de meesten werken. Ik zeg: de integratie is gelukt”

-----------

Verkiezingen bestuur moskee
De verkiezingen voor een nieuw bestuur in de Suleymaniye moskee zijn zondag 21 december 2008 gehouden. Er kon gekozen worden uit twee groepen. De twee vrouwen behoren bij de groep die de afgelopen jaren de scepter zwaaide. De andere groep was, volgens de vrouwen, eveneens divers van samenstelling: jong en oud, maar geen vrouwen.
Bij de verkiezingen voor een nieuw bestuur gaat het vooral om de personen, de twee partijen hebben niet zozeer een eigen programma.
Er werden 264 stemmen uitgebracht op de groep met de vrouwen. De andere groepering kreeg 215 stemmen. De aandachtsgebieden zijn onderling nog niet verdeeld.

http://www.suleymaniye.nl/media.htm

Miet van Puijenbroek serie

2009-04-28T03:14:00.001-07:00

Standbeeld voor

Miet van Puijenbroek

(Deze artikelen zijn geschreven door Joke Knoop van Tekstbureau Westpoint voor het Brabants Dagblad)

TILBURG – Het was hoog tijd voor een standbeeld van Miet van Puijenbroek (1914-1999). Dat vinden de mensen die de legendarische Tilburgse van nabij gekend hebben. Op internationale vrouwendag 2009 is haar beeld van de hand van Margot Homan onthuld. Het beeld, een krachtige vrouw uit één stuk marmer, staat nabij de ingang van het Audax Textielmuseum. Vlak bij de boom die ooit door Miet is geplant, een mooie solitair dicht bij de straat, zoals ook Miet vaak als eenling moest opereren.

Symbolisch is ook de plaats van het beeld: bij de entree van het Textielmuseum, gehuisvest in het Mommers-complex dat zonder haar tussenkomst vermoedelijk gesloopt was. Miet was wethouder (1978-1982) en zag haar verleden om zich heen afgebroken worden. Ze heeft de spreekwoordelijke fundamenten gelegd voor het huidige museum.
Er ontspon zich in de jaren tachtig een landelijke discussie over het behoud van het industrieel erfgoed. In Tilburg ging het met name om het behoud van het Mommerscomplex waar nu het museum is gehuisvest. Dat gebeurde in een tijd dat de meeste Tilburgers vooral wilden slopen en niet aan hun harde textielverleden herinnerd wilden worden.

Miet van Puijenbroek had haar wortels in datzelfde verleden: dochter van een wever, als 14-jarige aan het werk als nopster en stopster bij Van Dooren & Dams op de Korvel, de fabriek waar de mondige arbeiders werkten. Het was ondenkbaar dat een Van Puijenbroek bij Van Diepen zou werken, waar de braverikken aan hun karige kost kwamen. Een Van Puijenbroek laat zich niet ondersneeuwen. Dat bleek al in de fabriek, later in de gemeenteraad, in de Katholieke Arbeiders Vrouwen (KAV), bij Provinciale Staten, als eerste vrouwelijke wethouder in Tilburg. Miet roert haar mond: onverbloemd, bij tijden onparlementair en altijd rechtstreeks en authentiek. Ze schroomt niet met aftreden te dreigen als het haar niet zint. “Ik heb nog nooit zoveel gevloekt als in mijn tijd als wethouder”, zal ze later zeggen.

In de wandelgangen wordt ze ‘Rooie Miet’ genoemd. Ze strijdt onvermoeibaar voor de rechten van de gewone man én vrouw. “Als ik nu twintig was, zou ik nog op de barricaden gaan. Het gevecht over de verdeling van geld zal ik voeren tot mijn dood toe”, zegt ze in een radio-interview. Een jaar na haar dood wordt ze uitgeroepen tot
Tilburger van de Eeuw.

Jose van Puijenbroek over haar zus:

‘Miet groeide op in een tijd

van de gedeisde Maria's"

Mensen die Miet van Puijenbroek hebben gekend, vertellen hieronder in een korte serie over hun ervaringen met deze legendarische Tilburgse vrouw. Als eerste Jose van Puijenbroek, de zus.

Ze schelen veertien jaar, de zussen Jose en Miet van Puyenbroek. Ze hebben nauwelijks hun jeugd gedeeld, maar toch weet Jose dat haar zus 'geen gemakkelijk kind' was. "Ze was levendig. Ze had een eigen wil. Dat is maar goed ook, want aan lamme goedzakken heb je niks. Wij groeiden op in een tijd dat vrouwen gedeisde Maria's moesten zijn".

Het hadden de woorden van Miet van Puijenbroek kunnen zijn: onverbloemd, recht voor zijn raap en strijdbaar. De vechtlust zit kennelijk in de genen van de familie.
"Een kind van trubbel in onrust", noemde Miet zichzelf. Ze is geboren in een woelige tijd, in 1914 aan het begin van de Eerste Wereldoorlog. Ze is het tweede kind van wever Van Puijenbroek. Het gezin telt negen kinderen: vier dochters en vijf zonen. Ze wonen in een huisje aan de Berkdijksestraat, dat al lang geleden afgebroken is. Moeder Van Puijenbroek wilde dat Miet na de lagere school, naailes zou volgen bij de Zusters van Liefde op Korvel. Jose citeert haar zus: "Het haalde geen donder uit." Miet schreef deze woorden neer in een boekwerkje waarin ze in 1955 terugkijkt op haar textielverleden. In dat jaar maakt ze de overstap naar de Katholieke Arbeiders Vrouwen (KAV), ze wordt vormingsleidster. "Eindelijk mijn kans om de textiel te verlaten. Als ik niet kan worden opgenomen in de staf en delen in de winst, dan heb ik het hier wel gezien", staat geschreven.
Weg uit de fabriek, die voor menig meisje niet meer dan een overgangsperiode was tussen lagere school en het huwelijksleven.

Jose heeft het drukwerkje en een bandje klaargelegd waarop een uitgebreid radio-interview met Miet. Want eigenlijk, vindt Jose, moet Miet zelf aan het woord komen. Ze glimlacht als ze de krachtige stem van haar zus hoort zeggen: "Ik was een herrieschopper. Ik stelde mijn eisen".
Wat Miet niet wilde, gebeurde niet. Die houding bepaalde haar leven. Het is Miet die in haar jonge jaren de andere stopsters overhaalt om overwerk te weigeren. En ze is van de partij als in 1953 de grote Tilburgse textielstaking uitbreekt. Liefst 4400 arbeiders leggen het werk voor vier weken neer. Er komt geen brood op de plank, de middenstand helpt een handje. "Ik heb nog nooit zo'n lekker brood gegeten", schrijft Miet.
Het leven in het grote gezin van de wever draaide om meer dan brood alleen. Jose: "Er wordt gezegd dat Miet pas van cultuur ging houden toen ze wethouder was. Dat is niet zo. We werden thuis gestimuleerd. Onze moeder was bedlegerig en las veel, mijn ouders luisterden naar klassieke muziek. We mochten allemaal een muziekinstrument leren bespelen". Voor Jose werd dat piano, voor Miet was dat de mandoline. Broer Frans doceerde geschiedenis aan de universiteit in Tilburg, werd later directeur van het Openluchtmuseum en bekommerde zich over de monumenten en het industriële erfgoed in zijn geboortestad.

Miet had een haat-liefde verhouding met de textiel: enerzijds koesterde ze de goede werksfeer onder elkaar waarbij ze menig keer de baas nadeed in zijn stofjas. Anderzijds noteert Miet: "de werksituatie, de onmacht, de willekeur van de bazen, de minachting van de Heren (zoals fabrikanten werden genoemd)". Ze volgt avondcursussen om zich te ontworstelen aan deze perspectiefloze situatie. Ze bekwaamt zich in vormingswerk, gezondheidszorg en maatschappelijk werk,. Na haar pensionering begon ze een studie filosofie. Bij de KAV hamert ze op het belang van zich organiseren, op het belang van de politiek om zaken te bereiken. In 1953 werd Miet door de Katholieke Arbeiders Vrouwen voorgedragen als gemeenteraadslid. In 1978 wordt ze wethouder van sociale zaken en cultuur.

Het waren woelige tijden: economische recessie, een vrouwen in een mannenbolwerk, fabrikanten die hun invloed deden gelden. Miet werd tegengewerkt, niet altijd serieus genomen. "Ze is uitgelachen toen ze eens pleitte voor schrobputjes bij nieuwe huizen. Dat was verschrikkelijk handig, dat wisten die mannen niet. Ze weet dat Miet de asbakken liet rammelen en met de vuist op tafel sloeg.
De meisjes Van Puijenbroek blijven ongetrouwd. Jose weet dat Miet een keer verkering heeft gehad. Ze lacht: "Miet maakte het uit nadat hij een brief had geschreven met 22 taalfouten". Miet schrijft daarover: "Zelf ben ik niet het trouwpad opgegaan. Ik had meer behoefte aan een andere vorm van ontwikkelen en zelfstandigheid. Daarbij had ik ook een vrijheidsdrang, waarin ik van huis uit zeker niet werd gehinderd."

Was Miet feministe? Jose schudt het hoofd: "Ze heeft nooit bij het feministische kamp willen horen. Dat haakse, Dolle Mina, dat was niets voor haar. Het ging haar om de emancipatie van mensen, op voet van gelijkwaardigheid, om verantwoordelijk en solidair zijn." Subsidie voor kinderopvang kreeg alles behalve een warm onthaal. Miet - vanaf 1953 gemeenteraadslid en van 1978 tot 1982 wethouder - begon dan steevast een betoog over de onwaardering van huishoudelijke arbeid en de economische waarde van het verzorgen van een gezin. Daar voegde ze overigens in één adem aan toe dat ze geen bezwaar had tegen moeders die er zelf voor kiezen buitenshuis te werken. Zelf wilde ze voor geen goud afhankelijk zijn van anderen.

Vindt Jose het niet lastig altijd in de schaduw van haar zus te staan? "Nee, Miet was haar tijd vooruit. ?Ze verdient waardering, ze verdient dit standbeeld. Ik ben trots op Miet."

‘Iedereen was een beetje huiverig voor Miet’

Riet Stokwielder werkte ruim twintig jaar nauw samen met Miet van Puijenbroek bij de Katholieke Arbeiders Vrouwen. Ze deelden hun kantoor.

Riet Stokwielder (94) uit Waalwijk en Miet van Puijenbroek moeten elkaars tegenpolen zijn geweest. Riet is een milde vrouw, zorgvuldig haar woorden wegend Miet was recht voor zijn raap en alles behalve diplomatiek. Toch konden ze het goed met elkaar vinden in hun gedeelde kantoorruimte bij de Katholieke Arbeiders Vrouwen (KAV) aan het Sint Annaplein. “Ik kende haar door en door en dan kan je veel van elkaar hebben”, verklaart Riek de goede verstandhouding.

De twee vormingsleidsters deelden van 1955 tot en met 1974 een kantoor van de Katholieke Arbeidersvrouwen (KAV) aan het Sint Annaplein.
De KAV nam na de oorlog een grote vlucht en richtte zich op de scholing van arbeidersvrouwen. Riet had er de touwtjes in handen en wilde er in 1955 een tweede leidster bij. Miet solliciteerde.

"Iedereen was een beetje huiverig voor Miet, maar ik wilde haar er wel bij hebben. Dankzij Miet was Tilburg al snel de grootste afdeling van het bisdom." Miet werd ook voorzitster.
De samenwerking groeide uit tot een levenslange vriendschap. Riet ontmoette Miet bij de katholieke jeugdbeweging, beiden waren achttien jaar. "Toen al voerde zij het woord. Ik was verbaasd en tegelijkertijd nieuwsgierig naar haar." Miet werd in 1953 door de KAV voorgedragen als raadslid. Miet nam voor de KVP (later CDA) zitting in de raad, als enige vrouw en als een van de weinigen met een arbeidersachtergrond in een decor waarin de textielfabrikanten de lakens uitdeelden.

In de jaren zestig overspoelde de tweede feministische golf de stad. De KAV huldigde het standpunt dat economische zelfstandigheid van de vrouw prima was, mits het gezin er niet onder leed. Dat standspunt is het gemeenteraadslid en later wethouder Miet van Puijenbroek wel eens verweten.
Achter haar bureau hoorde Riet alles over het politieke Tilburg. "Miet had het over Batavieren. Daar bedoelde ze de mannengemeenschap van de raad mee. Ze kon het niet uitstaan dat mannen meer te vertellen hadden." Miet was een en al politiek, aldus Riet.
"Bijna alle thema-avonden gingen over politiek. Ze heeft vrouwen enthousiast gemaakt voor de politiek. Met een groepje zorgde ze ervoor dat er meer vrouwelijke Kamerleden kwamen. Ze vocht graag. Ze wilde de baas zijn,. Haar gelukkigste tijd was de wethoudersperiode. Maar ze kreeg er te weinig aandacht en begrip. Ik ben blij dat er een standbeeld komt.”

“Dankzij Miet verslingerd aan hard rock.’

Wilbert van Herwijnen, oud CDA-politicus en wethouder, was beschermelinge van Miet van Puijenbroek. Dankzij haar raakte hij verslingerd aan hardrock.

Wilbert van Herwijnen koestert vooral warme herinneringen aan Miet van Puijenbroek, raadslid voor het CDA en de eerste vrouwelijke wethouder van Tilburg. Ze had sociale en culturele zaken in haar portefeuille. Hij was haar protegé, haar beschermeling. Zij was zijn grote voorbeeld dat een politicus met de poten in de modder dient te staan. “Ge kunt goed praoten uit de boekjes, maar ge kent de meense nie.” Dat kreeg ik van Miet te horen en ze nam me mee op sleeptouw. Vier maanden, bijna elke avond, naar buurthuizen. Ik kreeg verhalen te horen die ik nooit in nota’s had gelezen. Van haar heb ik geleerd dat je in de politiek wat kunt betekenen als je de stad goed kent. Zij wist alles en elke gewone Tilburger kende haar.”

Een van die bezoeken leidde naar Batcave, een club muziekliefhebbers die subsidie wilde om optredens te organiseren. “Miet stuurde mij er naar toe. Er trad een bandje op, Heaven to Hell. Wat ik hoorde was niet anders dan de muziek in Noorderligt. Toen bleek dat ze speciaal softe muziek speelden omdat ze dachten dat Miet er ook zou zijn. Ik ben twee weken later weer gegaan. Toen was het snoei- en snoeihard en ik was meteen liefhebber van hard rock.”

Hij leerde Miet kennen toen ze al gepokt en gemazeld was in de politiek, net wethouder af in een vechtcollege. In 1982 zat Wilbert als jonkie in de fractiecommissie sociale en culturele zaken die door Miet werd geleid. “Ik was nog zo’n verlegen jongetje”
Hij had verbindende kwaliteiten en hij had volgens Miet het hart op de goede plaats. Ze wees hem aan als opvolger. In 1986 werd hij raadslid, nadien wethouder. Momenteel verdient hij de kost als bestuurder bij de Bouwbond FNV. “Ik ga in de voetsporen van Miet, maar dan andersom”. Miets carriere begon immers bij de Katholieke Arbeiders Vrouwen, deel van de Katholieke Arbeiders Beweging, later NKV.
In 1953 werd ze raadslid, in 1990 stapte ze op. Het waren 37 bewogen jaren waarin Miet niet altijd serieus werd genomen. Uit de overlevering weet Wilbert dat haar maidenspeach als raadslid handelde over het zwembad aan de Ringbaan Oost. “Ze vond de afscheiding tussen de mannen en vrouwen te laag, er werd overheen gegluurd. Daar hebben we later nog smakelijk om gelachen.”

Op het bidprentje heeft haar broer Frans het prachtig verwoord: “een instinctief politica. Een vrouw die stond voor de zaak waarin zij geloofde: het goede in de ander. De politiek in, dat kon niet uitblijven. Soms met gramschap, maar veelal haar lust en haar leven.”
Wilbert van Herwijnen erkent dat Miet het niet makkelijk had. “Er werd raar aangekeken tegen een vrouw als wethouder en haar arbeidersachtergrond zal het moeilijker hebben gemaakt. Maar wat haar vooral parten speelde, is dat ze nooit een blad voor de mond nam. Ze sloeg met de vuist op tafel en dat in een fractie die werd gedomineerd door fabrikanten en middenstand. Ja, Miet is gepiepeld. Anderzijds moest de fractie haar wel serieus nemen, want ze was enorm populair.”
Miet was met veel voorkeursstemmen gekozen, ze was goed voor drie tot vier raadszetels. Dat was ze zich goed bewust getuige haar uitspraak: “Als wethouder was ik een moetje.”

Jan Doms over Miet

‘Miet was een zegen voor de kunst’

Miet van Puijenbroek heeft een kleine schare fervente fans, onder wie Jan Doms. In haar tijd als wethouder (1978-1982) was hij voorzittter van de Tilburgse Kunst Stichting (TKS). Ze hadden veel met elkaar van doen. Ze hebben nooit ruzie gehad. "We houden geen van beiden van smoesjes", verklaart Doms, die zijn kunstenaarschap combineert met het bureau LEF stadsdynamica voor advies op het terrein van stedenbouw, ruimtelijke ordening en ruimtelijke planologie.

Ze kwamen elkaar tegen in roerige tijden. Het was crisis, de werkloosheid was hoog. Niet het ideale klimaat om geld voor kunst los te peuteren en zeker niet in Tilburg waar bovendien het kleine kunstwereldje elkaar in de haren vloog. "Een stammenstrijd", zegt Doms. Een richtingenstrijd tussen (cultuur)ambtenaren en kunstenaars. Eerstgenoemden wilden een flinke vinger in de pap bij de educatieve activiteiten van kunstenaars. Tilburg liep destijds voorop bij het betrokken van onderwijs bij de kunst. Educatie stond voorop. De kunstenaars daarentegen, die deels hun onderkomen hadden in een stuk van het duvelhok, vonden dat hun vakmanschap centraal moest staan en dat educatie daarasan gerealiteerd moeten zijn. De kranten stonden er vol van.

In de krant stond ook een advertentie voor een nieuwe directeur van de Stichting Musische Vorming. Jan, die zowel kunst als educatie in zich heeft, wordt de nieuwe man en maakte een kennismakingsafspraak met de wethouder van cultuur: Miet van Puijenbroek. "Het bestuur wilde per se mee. Ik vond dat geen goed idee, want juist met hen had Miet moeite. Ze doet de deur open, zegt: ik heb een afspraak met hem. En doet de deur dicht." Uiteindelijk mogen de twee anderen binnen komen mits ze hun mond houden. Jan krijgt meteen te horen dat de wethouder de stichting heeft afgeschreven: te veel ruzie. Ze wil er geen geld in stoppen. Hij zegt: dat is mooi, heb ik net mijn baan opgezegd. Dan ga ik maar. En passant doet hij de groeten van zijn vrouw, de dochter van Miets bakker. "Het ijs is gebroken. Ik krijg te horen dat ik mijn gang kan gaan, dat voor november een (financieel) plan moet zijn." Hij slaagde erin 150.000 gulden los te krijgen.

"Miet was een zegen voor de kunst en de kunstenaars. Ze kwam op het juiste moment. Ze wist haar stem en het volk te verheffen. Tilburg was op zoek naar een andere identiteit, op zoek naar andere wegen dan de textielindustrie. In haar periode liep Tilburg voorop op kunstengebied." Omdat hij het niet kan laten: "Daar is niets meer van over. We hebben luchtballonnen en bloopers."
Jan gaat terug naar zijn eerste raadscommissievergadering, ergens in 1979. Eerst staat onderwijs op de agenda, in de tweede helft cultuur. Bij het laatste onderdeel vertrok iedereen. "Miet schaamde zich er voor. Zij zit aan de ene kant, ik aan de andere kant. Wat doen we ermee? Ik stel voor een omstreden stuk - ik weet niet meer wat - gewoon aan te nemen, dan zouden de commissieleden de volgende keer zeker komen. Zo gebeurde, ze waren woedend maar de volgende vergadering waren ze er allemaal."

Zoals gezegd, Jan Doms is een fervente fan: ""Miet was geen intellectueel, ze deed veel op basis van intuitie en ze had een goed verstand. Zo een als Miet is er nooit meer gekomen. Miet was de eerste wethouder die een cultuurnota schreef en dat was uitzonderlijk. De rest vond destijds een cultuurnota onzin, de ambtenaren vluchtten weg als het woord kusnt viel. In die nota ligt de basis van het museumbeleid, van het kunstenbeleid, van Kort, theaterwerkplaats De Muze. Ze is begonnen met de regeling dat een bepaald percentrage van nieuwbouwprojecten in een kunstenpotje ging. Ze had goed inzicht in de materie, beter dan al haar voorgangers en opvolgers. Haar voorganger Krens (VVD) had misschien een netter pak aan, maar die begreep ons niet. De PvdA was van het kaliber: Tilburgers hebben al een boek. Ze legde de prioriteit bij kunst. Haar opvolger Krosse (PvdA) roofde alles leeg wat CDA was en viel in het door Miet gespreide bedje."

Is er dan helemaal geen kritiek uit zijn mond te noteren? Verdomd weinig voor een man die evenals Miet geen blad voor de mond neemt. Natuurlijk, Miet was ongepolijst, "Miet en haar taal in het gemeentehuis was als vloeken in de kerk. Ik hou daar van: eerlijk zijn. Ze ging soms eerder lopen dan ze op het verkeer lette. Dan vielen er spaanders." Kreeg hij dan altijd zijn zin van Miet? "Nee, ik kreeg niet het bedrag waar ik omvroeg. maar dan telde ik mijn zegeningen en probeerde het ergens anders te halen. Ik zorgde wel dat ik mijn zin kreeg."
Miet kreeg een erepenning van de Tilburgse Kunst Stichting, het eerste eerbetoon dat haar ten deel viel. "Miet was een groot ambassadeur. Ze begreep kunstenaars, ze noemde kunstenaars artisans. Ze zag een kunstenaar als iemand die door vakmanschap zaken van immateriële aard inzichtbaar en beleefbaar kon maken. Ze kwam ook naar tentoonstellingen als ze geen lintje hoefde door te knippen. Ze vertrouwde mensen. Mijn subsidiebrief telde precies drie regels: Geachte heer Doms. Dit jaar is er een x bedrag beschikbaar. Tot ziens. Ik had geen subsidiecontract. Kom daar nu maar eens om. Omdat hij het niet kan laten: "Miet vond dat Tilburgers recht hebben op het beste wat er is. Miet zou zich nu omdraaien in haar graf. Ze zou zeggen: geef ze een schop onder de kont en laat de mensen het zelf doen."

Textielmuseum was het hoofdpijndossier van Miet

Miet van Puijenbroek stond aan de wieg van het Audax Textielmuseum Tilburg.

Vanaf morgen (zondag) is Miet van Puijenbroek niet meer weg te denken bij het Audax Textielmuseum Tilburg. Dan staat haar standbeeld vlak bij de ingang, met de blik op straat gericht."Ik wilde haar een plaats geven tussen de fabriek en de straat. Ze hoort bij beiden thuis", zegt Ton Wagemakers, directeur van het Audax Textielmuseum Tilburg. Zonder de legendarische politica en haar even onverzettelijke broer Frans (historicus en bekommerd om het industriele erfgoed) was er wellicht geen textielmuseum op deze plaats geweest. Het museum heeft heel wat voeten in aarde gehad, tot dreigen met aftreden toe. Miet was toen wethouder van sociale en culturele zaken, van 1978 tot 1982.

Wat het Midi-theater heden ten dage is, was het textielmuseum voor Miet. Het was haar hoofdpijndossier. Er was al het een en ander aan vooraf gegaan: een raadsenquete en een scheuring binnen het CDA (de geschiedenis herhaalt zich), na de plotselinge sloop in 1976 van de fabriek van Pieter van Dooren. Uit de raadsenquete blijkt dat het college informatie heeft achtergehouden. Op de puinhopen ontstaat de monumentencommissie met broer Frans als voortrekker. De commissie moest opboksen tegen publieke werken, tegen de fabrikanten die hun vastgoed wilden verzilveren, en tegen de publieke opinie die niet herinnerd wilde worden aan het harde textielverleden. Ton Wagemakers zit eveneens in de monumentencommissie, zijn vader is van publieke werken. "een vader-zoon conflict".

De monumentencommissie pleit voor het behoud van het industriele erfgoed. Het Mommerscomplex is dreigt gesloopt te worden. Op dat moment is Miet van Pijenbroek wethouder. Wagemakers jr. zit in de bestuurscommissie van het textielmuseum dat uit de villa aan de Gasthuisring is gegroeid.
De monumentencommissie slaagt erin de fabriek tot rijksmonument te laten verklaren. Ton: "Ik zie me nog zitten in een achterkamertje. Of er niet ergens geld gevonden kan worden om het gebouw te conserveren? Publieke werken ligt dwars en komt met astronomische bedragen voor de dag. Politiek volstrekt onhaalbaar. Miet zit daar, tandenknarsend. Ze dreigt met aftreden als ze geen steun van haar partij het CDA krijgt, waar de voorkeur uitgaat naar een missiemuseum.
We maken een goedkoper plan om Mommers te behouden. De raad gaat s nachts akkoord".

Ton Wagemakers leert in die tijd Miet goed kennen, al zullen ze nooit goede vrienden worden. :Ik heb veel met haar gelachen en knetterende ruzies gehad. ze had een gouden hart." Het gebouw is behouden, maar verwikkelingen traineren de zaak. Pas in 1983 is de financiering rond. Miet is dan al een jaar geen wethouder meer. "De mythe dat Miet het Textielmuseum tot stand heeft gebracht, klopt niet. Bij haar aftreden was er geen besluit en geen geld."
Haar opvolger Hans Krosse (PvdA), was als raadslid zeer kritisch over de plannen. Als wethouder pakt hij de draad op: in 1984 wordt de eerste steen gelegd, in 1985 wordt het museum geopend. Ton: "Tegen die tijd was de Tilburgse soap weggeëbt. De PvdA, ik was er zelf lid van, was destijds niet zo cultuur-minded. Misschien pakte Krossen het plan op om het CDA dwars te zitten of wilde de partij zich populair maken." Het tij was immers gekeerd: men zag het belang van behoud in, er waren subsidiepotten o.m. voor werkgelegenheid. Het museum kostte geen cent van de Tilburgse cultuurpot.

Samenvattend: :Het is een eindeloos gevecht geweest. . Het knappe van Miet was dat zij als eenling het gevecht aanging, zonder een Don Quichotte te worden. Niemand durfde haar aan te pakken. Terecht komt het standbeeld hier. Ze is textielarbeidster geweest, ze de mogelijkheden geschapen, de fundamenten gelegd. Dit beeld is van marmer groot, niet weg te duwen. Een beeld uit een stuk, ik denk dat Miet er wel trots op zou zijn."

dineren op grote hoogte

2009-02-15T06:31:00.000-08:00

Dineren in Tilburg
met relaties
op hoog niveau

zie speciale mogelijkheid bij auberge du bonheur

http://www.bonheurhorecagroep.nl/AUB/FMPro?-DB=site.fp5&-Format=page.html&-lay=web&-op=eq&site=bhg&pageID=A5CA74A6&-Token.1=Dineren%20op%20grote%20hoogte&-Find

Reportage Joke Knoop Ellas In Marbella

2008-11-17T07:57:00.000-08:00

'Het is even wennen aan de zoencultuur'

Van links naar rechts Helen Gerlach, Lony Olfers, Chérie Cohen, Yvonne Opdorp, Marianne de Wit en Claudia Orly.

Aan de Costa del Sol wonen naar schatting 40.000 Nederlanders.

Nederlandse ondernemingen springen daar op in. Zo ook de vrouwen van het netwerk Ellas in Marbella e.o.

Door Joke Knoop (tekst en foto's)

"Overal waar geld is, zijn wij.
De woorden zijn van Marianne de Wit, private banker van de ABN-Amro. De Wit houdt kantoor in Puerto Banús, pal naast het jetset-oord Marbella. „De Costa del Sol is een van onze groeimarkten.Hier zijn Nederlanders met een tweede huis, mensen met geld, hier is onze markt.’’

Ze zegt het op het terras van zo'n fraai tweede huis. Het is van Jef Marijnen en Chérie Cohen. Cohen maakte in Tilburg deel uit van het vrouwennetwerk Hera. Een ander lid van Hera, Jacqueline van der Veen, zette het vrouwennetwerk aan de Costa del Sol op: Ellas, Spaans voor Zij. „Een netwerk en een vlechtwerk. Geen theekransje’’, benadrukt bestuurdslid Cohen.

Ellas is in trek. Het maximum van 25 leden is bijna bereikt. De huidige 23 leden zijn vrouwen in managementfuncties of vrouwen die een bedrijf of een eigen praktijk hebben. Ze ontmoeten elkaar een keer per maand, bespreken thema's, ze ondersteunen elkaar en spelen als het kan elkaar de bal toe.

Tijdens de lunch gaan regelmatig mobieltjes af, regelt Claudia Orly een golftripje voor een ander lid en wordt Marianne de Wit telefonisch bijgepraat over de veranderingen bij de bank. „Ik merk hier niets van de kredietcrisis, behalve binnen de eigen organisatie. Eigenlijk zouden we deze
week Fortis heten, maar nu ben ik staatsambtenaar.’’

Onderwerp van gesprek zijn de voetangels en klemmen voor vrouwelijke
ondernemers in Spanje. Hebben ze last van macho-gedrag, worden ze voor vol aangezien? ,,Je moet hier als vrouw kloten hebben’’, stelt Helen Gerlach die samen met haar (Nederlandse)
man grote parasols verkoopt aan de horeca. Marianne de Wit vindt het frappant dat er zoveel Spaanse vrouwen aan de top zitten en dat vijftig procent van de openbare bestuurders
vrouw is: „In Spanje zijn de vrouwen geëmancipeerder dan in Nederland.’’

Claudia Orly nuanceert: „Je bent hier als vrouw óf thuis of fulltime aan het werk en dan word je voor vol aangezien. Een middenweg, bijvoorbeeld part-time werken, kan niet. Op de school van mijn kinderen, toch een particuliere Spaanse school, ben ik de enige moeder die werkt.’’

Orly werkte voorheen als manager bij een luxe golf-resort. Haar wens voor een part-time dienstverband van 80 procent werd niet ingewilligd. Ze organiseert nu thuis golf- en sportreizen
voor individuen en groepen. Spanjaarden, zo is de ervaring van de zakenvrouwen, zijn hiërarchisch ingesteld. Ze zijn status gericht en nemen iedere topfunctionaris serieus: man én
vrouw.

Dat weet ook Yvonne Opdorp, marketing en art-director en mede-eigenaar van een groothandeld in woonaccessoires uit China. De spullen gaat de hele wereld over. Hun vakantiewoning is hun hoofdverblijf geworden hoewel het hoofdkantoor van de onderneming
in Nederlands is gevestigd. Ze heeft twee kinderen die naar een Spaanse particuliere school gaan. „Ik hoop dat mijn kinderen hier hun roots krijgen. Ik geloof niet in een zwervend bestaan.’’
Dat brengt het gesprek op inburgeren. Eenieder spreekt goed Spaans toch hebben ze weinig Spaanse vrienden en vriendinnen, op Claudia Orly na die met een Spanjaard is getrouwd.
Maar ook haar kinderen worden nauwelijks gevraagd bij een ander te spelen: „Wij leren de Spanjaarden wat gastvrijheid is.’’

Lony Olfers, galeriehoudster in Marbella, nodigde haar buren meerdere malen uit, maar kreeg nooit een tegenuitnodiging. „Het is een gezin van een Spaanse vrouw en een Nederlandse
man. Ik heb hem gevraagd waar dat aan ligt. Het antwoord? De Spanjaarden hebben het te druk met de eigen familie. Vooral de zondagse lunch met de familie gaat voor.’’

Lony Olfers is in Spanje begonnen omdat ze wilde breken met haar bestaan in Amsterdam. Ze was bestuurder van een kappersorganisatie, had een galerie in de Jordaan. Ze houdt van oude romantische kunst en moest hier ontdekken dat er veel minder kunstliefhebbers zijn. „Het culturele leven is zoveel minder. Ik heb me moeten aanpassen en dat deed best zeer.’’ Olfers heeft contacten met galeriehouders in Vught en Oisterwijk. Volgend jaar organiseert zij Marbella sculptuur, in navolging van het evenement in Oisterwijk.

Het netwerk Ellas betekent veel voor deze vrouwen. Natuurlijk hebben ze een vriendenkring, maar het nadeel van een internationale vriendenkring is, dat je nooit weet of ze blijven. „In
een half jaar tijd zijn drie vriendinnen vertrokken’’, verzucht Claudia Orly.

Ze hebben moeten wennen in Spanje. Hard werken maar ook even tussendoor naar het strand. En zoenen, veel zoenen. Marianne de Wit: „Mijn eerste vergadering in Spanje zal ik nooit vergeten. Allemaal mannen, ik was de enige vrouw. Iedereen zoende me, ik wist niet hoe ik het had. Nu weet ik dat iedereen de ander zoent.’’ De Ellas-vrouwen zijn het eens: daar
hebben ze erg aan moeten wennen.

Lunchtijd bij gastvrouw Chérie Cohen is voorbij, de vrouwen moeten weer aan de slag. Ze nemen afscheid en dan blijkt hoe zij zich de Spaanse omgangsvormen hebben eigen gemaakt:
ook zij zoenen iedereen. ,,Dat zijn we nu eenmaal gewend.’’

Gepubliceerd in 'de Ondernemer', uitgave van het Brabants Dagblad, 7 november 2008.

Nieuw: Tilburg Tekstbureau Westpoint

2008-11-15T22:22:00.000-08:00

Tekstbureau Westpoint

Twee ervaren tekstschrijvers en journalisten
Joke Knoop en Arnold Verplancke

hebben in Tilburg Tekstbureau Westpoint opgericht
en zijn beschikbaar voor freelance opdrachten

Voor dagbladen in Noord-Brabant hebben ze talloze kwalitatief hoogstaande interviews en reportages geschreven die ook in boekvorm zijn verschenen.
Zij specialiseren zich nu in zogenaamde BioBoeken. Dat zijn uitgebreide levensverhalen van mensen, die hun leven en werken, hun carrière en ervaringen willen laten vastleggen in een persoonlijke biografie. Meerdere langdurige interviews vormen samen de basis voor een geschreven monument dat u wilt presenteren aan uw vrienden, collega’s en relaties bij een jubileum of afscheid. Of dat u aan uw kinderen, kleinkinderen en andere familieleden wilt schenken in antwoord op al hun vragen over uw jeugd.

‘Wat is de belangrijkste les voor andere ondernemers?’
‘Wat zou u anders doen met de kennis en ervaring van nu?’
Op dergelijke vragen geeft uw BioBoek even gemakkelijk antwoord als op:
‘Waren er vroeger echt geen mobieltjes en laptops? Hoe kon je dan met elkaar praten?’

Niet alleen voor BioBoeken kunt u terecht bij Tekstbureau Westpoint

maar ook voor interviews, bedrijfsbrochures, periodieken,

programmapresentatie en een dagvoorzitterschap.

jokeknoop@verplancke.nl

arnold@verplancke.nl

Westpoint 151 5038 KG Tilburg
Handelsregisternummer 17234480

Interview Nout Wellink door Joke Knoop en Anita de Haas

2008-11-15T21:39:00.000-08:00

Gepubliceerd in Brabants Dagblad 7 juni 2008

Niet de bank, maar de bankiers moeten hun imago oppoetsen

Nout Wellink, president van De Nederlandsche Bank, krijgt op 12 juni een eredoctoraat aan de Universiteit van Tilburg. Een gesprek met de man die veel weet van geld en voor wie zwijgen goud is.

Door Joke Knoop en Anita de Haas

De centrale bankier van Nederland, Nout Wellink (64), is als een eiland van rust in een roerige financiële wereld. Hij is de stabiele factor in alle opwinding omtrent geld en banken. De president van De Nederlandsche Bank (DNB) wil boven alles vertrouwen uitstralen, temeer nu de kranten vol staan met onheilsberichten over de Amerikaanse kredietcrisis, instortende financiële markten en dalende economische groei. Wellink brengt vol overtuiging de boodschap dat paniek nergens voor nodig is.
In zijn werkkamer eet de topman pas laat in de middag zijn lunch: een boterham met tevredenheid. Hij kijkt verbaasd op als het door ons gevraagde glas water per abuis is veranderd in witte wijn. Bij DNB doen ze niet aan Bourgondische uitspattingen en geloven ze al helemaal niet wonderen. Het gebouw in Amsterdam is – afgezien van de veelgeroemde kunstcollectie - een bastion van nuchterheid met één opvallende frivoliteit: plastic zakjes met versnipperde oude bankbiljetten voor de bezoekers. Tekst op de zakjes: “Geld maakt niet gelukkig, gelukkig maken wij wel geld”.

Hebt u die zakjes bedacht?
“Nee. Het is een oud spreekwoord, waarop je met de bekende trivialiteiten kunt antwoorden: geld is handig en je past je mogelijkheden aan op je inkomensniveau. Natuurlijk, als je arm bent zit je in een ander proces. Toen ik student-assistent was, moest ik altijd aan het einde van elke maand 25 gulden lenen van de secretaresse. Waarom ik dat nooit heb kunnen oplossen, weet ik niet. Ik heb best krap gezeten, maar ik paste me aan. Ik at altijd bloedworst. Nu haat ik bloedworst, toen niet.”

U hebt een goede pensioenregeling, u had op uw 62e kunnen stoppen .U bent 68 jaar als u in 2011 stopt. Uw functie moet aantrekkelijk zijn.
“Dat is zo. Natuurlijk zijn veel zaken routine geworden, maar toch komt er voortdurend wat nieuws. De ABN-AMRO affaire was bijvoorbeeld professioneel heel interessant. Onze mensen hebben tot op zekere hoogte genoten van de financiele crisis omdat het professioneel het beste uit hen haalt. Dat staat los van hoe je er over denkt. Ik zal iedereen afraden een crisis te organiseren. Maar als er een is – laat ik het opgewekt formuleren – dan wil ik er graag bij zijn.”

Geld is handig om te betalen en om te belonen. Geld wordt ook gebruikt om falende topmensen te lozen.
“Ik ben tegen grote beloningen om iemand kwijt te raken. Ik ben tegen de bestaande bonussystemen. Maar als iemand een bonus in de vorm van aandelen heeft gekregen en hij wordt er achteraf rijk van, dan moet je dat niet veroordelen. Je moet het systeem aanpakken. Ik vind: als je directeur bent – en geen eigenaar - ben je gewoon een werknemer met een vast salaris. Dan rijst de vraag wat fatsoenlijke salarissen zijn en daarin speelt de globalisering een rol. Als het in de dominante Amerikaans Angelsaksische cultuur heel gewoon is om 80 miljoen dollar mee te geven, dan heb je hier een probleem. Bij onze multinationals zitten veel buitenlanders in de top. Waarom zouden die nog naar Nederland komen met een Balkenende-norm?”

Wat vindt u van de Balkenende-norm?
“Die vind ik idioot. Het stellen van een norm vind ik niet gek, maar het gaat me om het uitgangspunt. Het is de enige functie waarvoor geen markt is. De premier kan een voortreffelijke vent zijn, hij kan een kneus zijn. Het salaris van die persoon is door toevalligheden bepaald: in Europa zijn er grote verschillen. Dan is uitgerekend dat salaris bepalend voor de top van de publieke sector.”

Moeten de salarissen van politici in dit land omhoog?
“Ja. Ook de commissie Dijkstal is tot die conclusie gekomen. Maar dat vereist een zekere moed want je moet jezelf profileren. Volgens mij is dat verstandiger dan dat het salaris van de premier maatstaf is voor de hele publieke sector.” Wellink wendt zich tot zijn voorlichter: “Mag ik dit van jou zeggen?”

Komt het vaak voor dat u niet kunt zeggen wat u denkt?
“Dat klopt.”
Voelt u zich dan belemmerd?
Wellink schuift naar het puntje van de stoel, legt de armen op tafel en buigt naar voren. “Deze boodschap over de Balkenende-norm wou ik best een keer kwijt.
Ik moet wel oppassen met uitlatingen op mijn werkterrein, want het is heel simpel om de koers van de euro op te jagen of te laten wegzakken. Ik ben me daar voortdurend van bewust.”

U moet tegendraads opereren: als het goed gaat, moet u temperen en als het slecht gaat moet u optimistisch zijn.
“De mens is in zijn gedrag pro-cyclisch. Wat ik daarmee bedoel? Een voorbeeld: iemand wordt razend verliefd totdat blijkt dat het te veel van het goede was. Dan gaat hij scheiden en dan maakt hij overdreven ruzie. Je moet zien los te komen van de onderliggende realiteit: als het goed gaat moet de overheid sparen voor slechte tijden. Ik heb het gevoel dat alleen eekhoorntjes en bruine beren in Alaska daar goed mee omgaan. Die eekhoorntjes leggen eikeltjes apart voor slechtere tijden.”

Doet u dat zelf ook?
Ik ben spaarderig.
U hebt dus heel veel eikeltjes.
Lacht: “Ja, nou ja… Als ik dat beaam, krijg ik kritiek dat mijn salaris te hoog is. Ik realiseer me hoe dat uitgelegd kan worden.
Ik ben meer spaarder dan belegger, maar een spaarder belegt ook. Ik bemoei me niet met mijn beleggingen, dat laat ik aan iemand anders over. En ik ga er niet mee schuiven om de winst te maximaliseren. Bovendien gelden er strenge regels voor ons.”

U moet altijd recht in de leer zijn.
“Ik ben gewoon altijd braaf.”
Nou…, u vertelde bij onze binnenkomst dat u tijdens uw studententijd in Leiden in een gracht bent gedoken voor een fles wijn. Er lag een fiets in, een spaak doorboorde uw knie. U was 21 jaar. U moest anderhalf jaar tot uw nek in het gips liggen en u hebt er een stijf been aan overgehouden…
“Dat was mijn laatste onbezonnen daad en daar heb ik heel veel van geleerd.”

Gaat uw functie over geld of over vertrouwen?
“Geld is gestold vertrouwen. Het gaat over vertrouwen in de financiele sector en in ons geld. De centrale bank probeert dat vertrouwen te sturen door heel consequent te zijn, geen wilde avonturen uit te halen, voorspelbaar te zijn.”

Ligt u wel eens wakker als het om dat vertrouwen gaat?
“Nee, daar ben ik overdag voor ingehuurd. Ik ga de deur uit en ben de zorgen van kantoor kwijt. Ik heb dat altijd al gehad. Ik was thesaurier-generaal bij het ministerie van Financien in een politiek chaotische periode, het kabinet Den Uyl. Moest je om twee uur in de nacht weer zo nodig met waardevolle adviezen komen. Ik heb me aangewend de stekker er s‘avonds uit te trekken. Ik ga honderd procent voor het werk, maar als ik thuis ben, ben ik thuis.”

U wordt nu geconfronteerd met een crisis die in essentie voorkomt uit hebzucht.
“Het is niet alleen hebzucht. Ook andere dingen spelen een rol en dat is het fantastische innovatieve vermogen van mensen. De innovatie in de financiele sector is zo snel gegaan dat de leiding van de banken, de regelgevers en de toezichthouders het niet bij kunnen houden.
Het is een fundamenteel probleem. Innovatie is een bron van welvaart en vooruitgang. Innovatie moet je niet in de kiem smoren, maar wanneer geef je te veel ruimte? De gebroeders Wright waren nooit gaan vliegen als ze een brevet nodig hadden gehad. Als ze waren neergestort, had iedereen gevraagd wie de sukkels zijn die hen toestonden de lucht in te gaan.
Ruimte geven betekent risico nemen. In de financiele wereld is dat gepaard gegaan met de snelle opkomst van de technologie en de globalisering. Grenzen zijn verdwenen, regelgeving opgegeven. Wat nu gebeurt, is betreurenswaardig maar dankzij diezelfde innovatie hebben we de schok van 11 september overleefd en is de wereld weer gegroeid.”

Veel innovaties worden alleen bedacht om geld te verdienen.
“Dat is een verkeerde voorstelling van zaken. Bijvoorbeeld de hypotheken. Vroeger nam je die voor dertig jaar en loste je af met gelijke delen. Daardoor konden een heleboel mensen geen hypotheek nemen. Een innovatie is dat je na vijf jaar begint met aflossen, of dat de rente de eerste jaren heel laag is. Daardoor kunnen meer mensen een hypotheek nemen en dat is positief. Het is misbruik als de geldverschaffer zegt dat die man die hypotheek moet nemen, terwijl hij weet dat die persoon nooit een goede baan kan krijgen. Dat is in de Verenigde Staten gebeurd. Inderdaad, dan lopen toezichthouders achter de feiten aan omdat de innovaties zo snel gaan. Anderzijds waarschuwen we al jaren voor bepaalde ontwikkelingen. Zoals in de bijbel staat: gij kent dag noch uur. We zijn al in 1990 begonnen met regelgeving, maar wat het ene land nodig heeft, kan averechts werken in een ander land. Het is een ingewikkelde wereld. Er zijn mensen die de gecompliceerdheid gebruiken om zich te verrijken.”

Door dit soort zaken verliezen mensen het vertrouwen in banken.
“Ik denk dat het wel meevalt. Het vertrouwen in de banken is niet geschaad, omdat men ziet dat centrale banken en de overheid inspringen bij gevoelige zaken. Wel is het vertrouwen in bankiers gezakt, dus ik denk dat zij hun imago wat moeten oppoetsen. Overigens is er geen alternatief, je kunt je geld niet in een sok stoppen.”

Bent u trots op wat u bereikt hebt?
“Nee. Het is me overkomen. Nou ja, je moet er natuurlijk wel voor werken, maar ik heb nooit een doel gehad om dit of dat te worden.”

Uw leven telt zwarte bladzijden. U verloor op jonge leeftijd uw eerste vrouw, u hebt als jongeman in het ziekenhuis gelegen, u lijdt van kinds af aan zwaar aan migraine. Telkens krabbelt u overeind. Welke karaktertrek is daarvoor nodig?
“Niet opgeven. Bij tegenvallers in het leven heb ik de neiging, net als een hond uit het water, het van me af te schudden. Dat is geen verdienste, dat zit in je karakter. De een kan dat, de ander kan dat niet.”

Wat zijn uw grote passies?
“Mijn vrouw natuurlijk.”
Wat een correct antwoord.
“Ik ben heel correct.”
Uw passie na uw vrouw en kinderen?
“Tot mijn 40e jaar las ik elke dag een boek. Nu ik zoveel moet lezen in dit beroep, is lezen niet leuk meer en ik heb het te druk. Ik hou van knutselen, meubels restaureren maar dat is lang geleden. Ik behang graag, want dan zijn mijn gedachten elders. En tuinieren.”

U hebt de invoering van de euro begeleid. Rekent u nog om in guldens?
“Soms gebruik ik per ongeluk het woord gulden. En ik reken om bij hele grote uitgaven. Als ik iemand wil overtuigen dat het veel geld is, gebruik ik de gulden als argument. Bijvoorbeeld als mijn vrouw zegt dat het een goedkoop rokje is van máár 150 euro.”

Waar kunt u goed geld aan uitgeven?
“Ik geef niet zo veel geld uit. Ik ben altijd bezig... Aan een extra dingetje voor mijn computer, aan software. Anderzijds is mijn computer van 2001, die update ik. Ik koop wel dingen in het groot: vijf of tien paar sokken tegelijk en allemaal hetzelfde.”

Wat is uw gouden geldtip?
“Die geef ik niet.”